COVID heeft de voorbije twee jaar ons ziekenhuis volledig op zijn kop gezet. Onze medewerkers en artsen hebben in die tijd enorme inzet, flexibiliteit, veerkracht en moed getoond om de samenleving mee overeind te houden. Wij blikken dankbaar terug op deze markante periode door een paar van hun verhalen te delen. Vandaag: deze teams lieten hun eigen campus achter om de COVID-afdelingen te versterken.
In de coronacrisis hebben we meer dan ooit een beroep gedaan op onze medewerkers om elkaar te helpen. Medewerkers van de cafetaria werden ingezet aan het onthaal, mensen van het medisch secretariaat gingen helpen bij de huisartsenwachtpost en verpleegkundige afdelingen kregen plots verschillende pathologieën samen om de reguliere zorg op te vangen. Meerdere teams lieten hun eigen afdeling, of zelfs hun eigen campus in Lokeren of Beveren, achter en trokken naar Sint-Niklaas om de COVID-afdelingen te versterken. Vier van hen doen hun verhaal.
In maart 2020 ging het ziekenhuisnoodplan van kracht, waarin bepaald werd dat niet-dringende ingrepen, operaties en onderzoeken uitgesteld moesten worden. Hierdoor daalden de activiteit en het aantal verblijvende patiënten drastisch, onder meer op de afdeling Heelkunde A uit Lokeren. “Toen werd ons gevraagd om met tien verpleegkundigen naar Sint-Niklaas te gaan”, herinnert hoofdverpleegkundige Cindy De Nutte zich. “Toen was COVID nog heel slecht omschreven en daardoor was er ook nog veel angst voor. Het was dus geen gemakkelijke keuze om te maken, maar uiteindelijk zijn we met acht naar Sint-Niklaas getrokken.”
Na een informatiedag en een ‘observatiedag’ op een COVID-afdeling, ging het team aan de slag. “Ik vond het vreselijk emotioneel omdat je zag hoe angstig patiënten waren. Ik heb nog nooit zo met mijn voeten op de grond gestaan als toen. Het emotioneelste moment was toen onze collega ambulancier Raymond bij ons op de dienst terechtkwam. Hij was de eerste hulpverlener die zo ziek was van COVID, en we hoorden via-via dat het echt slecht ging met hem. Toen hij er toch door kwam en op onze afdeling kwam liggen, was ik zo blij. Ik heb ook een traantje weggepinkt toen hij vertrok naar de Revalidatie. Deze hele periode heeft energie gekost en psychisch heeft het me absoluut geraakt, maar we konden echt waardevolle en menslievende zorg leveren.”
"Mentaal was het heel zwaar om met zoveel overlijdens om te gaan."
Ook voor het team Palliatieve Zorgen uit Beveren was het een emotionele tijd. Hoofdverpleegkundige Ilse De Jaeck vertelt. “In de periode maart-april 2020 hebben we onze afdeling drie weken gesloten, dat is toen in 24 uur tijd beslist. Dat kwam hard binnen bij de medewerkers, maar we hebben dat doorstaan. Van oktober 2020 tot februari 2021 zijn we nog eens met het hele team naar Sint-Niklaas getrokken, en dat was best heftig. De drie patiënten die toen nog opgenomen waren op onze dienst, konden we mee transfereren naar de Oncologie-afdeling in Sint-Niklaas, waar ook een deel van ons team werd ingezet. De rest van het team ging naar een COVID-afdeling.”
Voor Ilse was vooral de overstap van een palliatieve naar een curatieve setting wennen. “We hebben wel geprobeerd ons palliatief concept uit te dragen, voor zover dat kon. Wij zijn het natuurlijk gewend om om te gaan met overlijdens, maar een palliatief overlijden, versus een COVID-overlijden, dat was een enorm verschil. Er is bijna geen kans tot groeten, er kon geen lijktooi gedaan worden… Je wordt geconfronteerd met heel wat beperkingen. Maar de kleine dingen die we toch konden doen, hadden een meerwaarde.”
Met die overlijdens hadden ook de medewerkers van Geriatrie 3 uit Beveren het moeilijk. Dat team verliet zijn thuisbasis in september 2020 om een COVID-afdeling te versterken, onder leiding van hoofdverpleegkundige Vanessa Van Osselaer. “Op onze dienst zien we natuurlijk ook sterfgevallen, maar je kan die omstandigheden niet vergelijken. Mentaal was het heel zwaar om met zoveel overlijdens om te gaan.” Uiteindelijk bleef het team net geen jaar in Sint-Niklaas, op 1 september 2021 gingen ze weer aan de slag op hun vertrouwde afdeling in Beveren.
"Natuurlijk schept het een band als je samen zoiets meemaakt."
Vanessa benadrukt dat het team sterker gekomen is uit die moeilijke situatie. “Natuurlijk schept het een band als je samen zoiets meemaakt. Er waren ook teamleden die op andere afdelingen werden ingezet om de reguliere zorg te ondersteunen, bijvoorbeeld op Orthopedie. Maar we hebben altijd contact gehouden met elkaar, zijn altijd bij elkaar blijven ventileren. Communicatie is zo belangrijk, dat hebben we echt wel ondervonden.”
Die teamspirit was ook belangrijk voor het team Orthogeriatrie uit Lokeren. Zij kwamen twee keer naar een COVID-afdeling in Sint-Niklaas. Toenmalig hoofdverpleegkundige Joris Permentier: “Onze eerste passage in oktober 2020 duurde maar één week. Wij hielden toen de zevende verpleegkundige afdeling open voor COVID-patiënten om de piek van de derde golf op te vangen, en toen het aantal opnames weer daalde, was dat de eerste COVID-afdeling die sloot. Onze tweede passage was in maart 2021 en duurde langer. Daarna hebben we zelf nog het voorstel gedaan om terug te komen als er weer versterking nodig zou zijn. Daar stond ik als hoofdverpleegkundige zeker ook achter.”
Ondanks praktische beslommeringen, tekende bijna het hele team present op campus Moerlandstraat. “Beide keren hebben mensen zich dubbel geplooid om er te geraken. Het waren twee niveaus hoger dan we gewend waren: je kent het ziekenhuis en de werking niet, bent niet vertrouwd met de computerprogramma’s en werkt met een pathologie die je eigenlijk niet kent. Je hebt het voordeel dat je het samen kan leren. Er was een enorm samenhorigheidsgevoel, op afdelingsniveaus, maar ook binnen teams. Ik heb zoveel respect voor iedereen die zich ervoor heeft ingezet om dit tot een goed einde te brengen.”
