Zorgprofessionals tonen hun hart voor de zorg vaak ook in hun vrije tijd. Door de Dodentocht te wandelen voor een goed doel, bijvoorbeeld. Vroedvrouw Marijke Baete trekt haar wandelschoenen aan om het Berrefonds te steunen. Zo zet ze zich ook na haar shiften op de Materniteit in voor de ouders en families van overleden kinderen.
Marijke is niet aan haar proefstuk toe. “Het is de vierde keer dat ik de Dodentocht ga wandelen, de eerste keer voor het Berrefonds”, vertelt ze. Het is ook de eerste editie sinds Marijke is afgestudeerd als vroedvrouw. “Tot enkele jaren geleden werkte ik in het onderwijs. Op mijn dertigste heb ik besloten om alsnog mijn hart te volgen en te herscholen tot vroedvrouw. Tijdens mijn opleiding heb ik verschillende keren bij Vitaz stagegelopen. Elk jaar stond ik weleens op de Materniteit. Zodra ik mijn diploma had, ben ik hier gestart. Dat is nu een jaar geleden. Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. Nog elke dag ben ik superblij.”
Koesterkoffer
“Als vroedvrouw kom ik ook in aanraking met overlijdens, en zo met het Berrefonds. Dan weet je meteen wat voor belangrijke dingen zij doen.” Het Berrefonds zet zich op verschillende manieren in om ouders en naasten te ondersteunen na het overlijden van hun kind. “Voor zo’n organisatie kunnen wandelen en geld inzamelen, leek mij superwaardevol. Ik heb al meer dan 600 euro ingezameld met een snoepverkoop.”
Vertel eens wat meer over wat het Berrefonds hier betekent?
Marijke: “Op de Materniteit, en vooral op het Verloskwartier, werken we met hun koesterkoffers. Die mintgroene koffertjes zitten vol spullen die helpen om herinneringen te maken. Dat gaat van armbandjes, kaarsjes en bloemzaadjes en een tube om een haarlokje in te bewaren tot een gipssetje om afdrukken mee te maken van de handjes en voetjes. Er zit zelfs een setje met twee beertjes in, waarvan eentje bij het kind kan blijven en het tweede bij de ouders. Afhankelijk van de zwangerschapstermijn of de leeftijd van het kind kunnen we verschillende dingen doen.
Als ouders hun kindje verliezen, zijn wij vroedvrouwen er meestal bij in die eerste momenten. Wij doen de eerste opvang. Wat die mensen meemaken, is vreselijk. Net dan kunnen wij hen helpen om nog herinneringen te maken. Dat proberen wij altijd te doen. Want als je dat niet meteen doet, is het verloren. Het is heel waardevol om zo nog iets te kunnen betekenen. Daar kan je alsnog heel veel voldoening uit halen.”
"De mama was me oprecht heel dankbaar
omdat we dat nog hebben gedaan."
Supermooie afdrukjes
Is er een specifieke case waar je aan terugdenkt?
“Ik heb onlangs voor het eerst een zwangerschapsafbreking begeleid. Op het moment van de partus wou de man er even niet bij zijn, dus was zij alleen. Ze sprak geen woord Nederlands. De taalbarrière was groot. Toen het kindje er was, heb ik haar gevraagd of ze het nog wou zien. Dat wou ze wel. Al had ze liever niet dat ik het op de kamer liet. Hij wou het ook absoluut niet meer zien. Van het Berrefonds of een koesterkoffer moesten ze niets weten. Ze wilden geen herinneringen, helemaal niets. Als vroedvrouw weet je wel dat de kans bestaat dat ze binnen een paar dagen spijt krijgen. En dan is het te laat.
Daarom hebben een collega en ik supermooie hand- en voetafdrukjes gemaakt. We waren zo blij omdat het zo goed was gelukt. We hebben de afdrukjes uitgeknipt, op een canvas geplakt en het versierd met een mooie stempel. We hebben het kindje ook in een dekentje van het Berrefonds gewikkeld en een foto genomen.
Toen we dat gingen afgeven op de kamer, zag ik dat de koesterkoffer bij hun spullen stond om mee naar huis te nemen. Daarom heb ik toch nog eens gevraagd of ik een armbandje bij het kindje mocht leggen. En of ik het nog een beertje mocht geven zodat zij het andere mee naar huis konden nemen. Dat vonden ze goed. Ook de afdrukjes hebben ze meegenomen. Daar was ik zo blij om. De mama was me oprecht heel dankbaar omdat we dat toch nog hebben gedaan. Maar de foto, die wilden ze absoluut niet hebben. We hebben hem bij in het dossier gestoken. Zo kunnen ze hem later nog opvragen, mochten ze dat willen.”
"Ik denk aan alle gezinnen die ik nog ga tegenkomen,
want het gebeurt regelmatig."
Marilou
Wat een pakkend verhaal…
“Ja, ik besefte ineens pas echt goed waarom ik stap voor het Berrefonds. Plots kwam het veel dichterbij dan anders. Door het verlies van die mensen van zo dichtbij mee te maken en te voelen dat ze je toch heel dankbaar zijn als ze naar huis gaan, weet je toch echt wel waarvoor je het doet. Dan stap je niet alleen voor het Berrefonds, maar ook met dat gezin in je achterhoofd. En dat van een vriendin die haar dochtertje vijf dagen na de geboorte heeft moeten afgeven. Ik ga wandelen met haar naam, Marilou, op mijn T-shirt. Zo wil ik mijn vriendin en haar gezin steunen. … Eigenlijk denk ik ook aan al de gezinnen die ik nog ga tegenkomen, want het gebeurt regelmatig.”
Al die verliezen benadrukken hoe belangrijk dit thema is. Dat ga je misschien ook aankaarten als je tijdens de Dodentocht de Instagram-pagina van Materniteit overneemt?
“Sensibiliseren is zeker belangrijk. Dat is ook een stuk van onze job. Ik ga me vooral laten inspireren door wat er leeft op het moment, als ik aan het wandelen ben. Onderweg kom je vanalles tegen: een goede vibe, goede supporters – mijn man en kindjes –, veel animo en zelfs tuinfeesten. Dat zal je nog wel zien.” (knipoogt)
Volg de takeover van Marijke vanaf 8 augustus 2025 op Instagram.
Lees meer:
- Hoe ziet de job van vroedvrouwen eruit? Tamara en Lynn vertellen
- Vroedvrouw Els en hoofd CSA Klaas bezochten ziekenhuis in Congo
- Vitaz introduceert ‘vriendelijke’ keizersnede
