Amper 8% nierfunctie had Jean-Marie nog toen hij tijdens een diabetesconsultatie in 2021 plots vernam dat hij in het ziekenhuis moest blijven. Vele consultaties en onderzoeken later gaat het gelukkig weer de goede kant uit. “Ik wil echt iedereen bedanken. Niet alleen de dokters en verpleegkundigen, maar ook de mensen die we vaak over het hoofd zien.”
Acht jaar geleden werd bij Jean-Marie diabetes vastgesteld. “Elke ochtend was ik misselijk en moest ik braken”, weet hij nog. “Ik was op dat moment al twintig jaar niet meer bij de dokter geweest. Ik besloot om toch maar een huisarts te zoeken. Na een bloedonderzoek, verwees die me door naar de diabetoloog. Zo belandde ik bij dokter Van Doninck.”
Diabetespsychologe
Sindsdien wordt Jean-Marie verder opgevolgd in campus Lokeren. “Dat liep de afgelopen jaren vrij goed en vlot. Dokter Van Doninck kan soms wel wat streng zijn, maar dat is haar job. Ze moet ervoor zorgen dat ik mijn medicatie opvolg en dat ik mij aan mijn dieet hou. Twee jaar geleden was dat niet meer het geval. Ik nam mijn medicatie niet op tijd, at niet regelmatig en sliep niet regelmatig. Ik zat er echt door. Nog voordat de dokter mijn resultaten had gezien, waarschuwde ik haar al dat het slecht zou zijn. ‘Het gaat niet meer’, zei ik. Toen heeft ze zich van een heel menselijke, begripvolle kant getoond. Dat waardeer ik nog altijd.”
De arts verwees hem door naar diabetespsychologe Julie. “Aan haar heb ik ontzettend veel gehad. Iedereen dacht dat ik een burnout had, zelfs mijn huisarts. Op dat moment was de werkdruk ook heel hoog. Ik ben een paar keer gaan praten met Julie. Tijdens die gesprekken is ze blijven zoeken naar wat het probleem was. Daar ben ik haar nog altijd heel dankbaar voor. Uiteindelijk ontdekten we dat mijn uitputting niet werkgerelateerd was, maar dat ik rouwde. Na een overlijden zat ik nog vol verdriet. Daarom verwees ze me door naar een rouwconsulent.”
"Bij het labo weten ze mij altijd goed gerust te stellen.
Dat voelt heel oprecht."
Nierfalen
In 2021 heeft een diabetescontrole mogelijks zelfs Jean-Marie’s leven gered. “Toen de diabetesverpleegkundige mijn resultaten bekeek, merkte ik meteen dat er iets mis was. Ze ging meteen naar de dokter. Even later zei die me dat ik moest opgenomen worden. Ik herinner me nog dat ik mijn agenda erbij wou nemen om een afspraak te maken. ‘Nee nee’, zei ze, ‘u moet nu meteen opgenomen worden, want uw nierfunctie bedraagt nog maar acht procent.’ Toen zijn ze bij Spoed meteen beginnen zoeken naar wat er mis was.”
Ondertussen is het gelukkig terug verbeterd. “Om de drie à vier maanden ga ik op controle bij de nefroloog, dokter Laurens. Hem ben ik ook heel dankbaar. Mijn nierwerking zit momenteel op iets meer dan 50% terwijl die op mijn leeftijd rond 85% zou moeten zitten. Er zijn veel mensen die maar één nier hebben, dus zolang ik meer dan de helft heb, zit ik volgens mij wel goed.”
Bekende patiënt
Jean-Marie heeft intussen heel wat afdelingen gezien. “Ik heb in totaal twee of drie keer op de Spoed gelegen en een keer bij Intensieve. Er zijn al veel ‘logen’ gepasseerd: de nefroloog, gastroloog, pneumoloog, oftalmoloog, cardioloog, hematoloog, ... Ik heb onder andere een viertal gastroscopieën gehad. De verpleegkundigen en assistenten hebben me net voordien heel goed gerustgesteld. Ik onderging ook een beenmergpunctie. Dat vond ik het meest onaangename.”
“Ik heb ook een grondige hekel aan bloed laten trekken. Daarvoor moet ik regelmatig bij het labo zijn. Als ik binnenkom, herkennen ze me al en zeggen ze ‘Ah, Jean-Marie!’. Dat vind ik wel bijzonder. Ze weten mij daar ook altijd goed gerust te stellen. Dat voelt heel oprecht, ondanks dat ze misschien tien keer per dag mensen moeten kalmeren. Toch voel ik dat ze het met veel plezier en overgave doen.”
"Voor de mensen die bedden vervoeren,
heb ik veel bewondering."
Waanzinnig
“Ik merk trouwens dat iedereen die ik hier ben tegengekomen zijn werk met veel plezier en overgave doet. Ze zijn allemaal heel vriendelijk en hulpvaardig. Van de dames aan de balie tot de schoonmaaksters, de mensen die met de bedden rondrijden en iedereen daar tussenin. Ik zou zeggen dat ik hier graag kom, maar het is misschien een beetje raar om dat over een ziekenhuis te zeggen.”
“Voor de mensen die bedden vervoeren, heb ik trouwens veel bewondering. Hoe zij daarmee rijden... hun technische vaardigheid is echt waanzinnig. Ze rijden in een lift die net niet te klein is, door een gang die net niet te smal is, … Hoe zij die bedden door al die deuren krijgen, daar heb ik echt bewondering voor. Soms hebben ze maar een paar centimeter langs elke kant. En toch lukt het. Daar heb ik telkens vanuit mijn ziekenhuisbed met verstomming naar gekeken. Verbazend dat ze hier overal zo goed hun weg vinden.”
“Onderweg zijn ze ook een beetje psychologen vind ik. Ik heb mijn gesprekken met hen alleszins wel gewaardeerd. En ik kan me voorstellen dat veel mensen ongerust zijn als ze bijvoorbeeld voor een ingreep worden weggebracht. Telkens ze mij naar de gastroscopie brachten, zat ik daar nogal mee in mijn hoofd. Ik wist immers al dat het echt niet prettig is, ook al duurt het maar een paar minuten. Dan doet het deugd om erover te kunnen praten.”
Ben/ken jij een van de volgende collega’s waar onze patiënten zo enthousiast over zijn? Bekijk onze vacatures.
