Na 18 jaar werken in het Operatiekwartier van campus Lokeren, was verpleegkundige Luc Vervaet er onlangs patiënt op eigen operatietafel. Hij onderging een kleine orthopedische ingreep. Voor en na die ingreep verbleef hij bij het Chirurgisch Dagziekenhuis. Luc was er zodanig tevreden dat hij een bedankmailtje stuurde naar hoofdverpleegkundige Angie Van Peteghem.
Dat bedankje klinkt zo: “Mag ik jou en je team bedanken voor de professionele aanpak tijdens mijn dagopname gisteren? Wat door onze patiënten steeds wordt verteld, kan ik alleen maar beamen: een vriendelijke ontvangst, voldoende en geruststellende uitleg. Kortom, perfect!”
Voor het verpleegkundige team van het Chirurgisch Dagziekenhuis is het een hart onder de riem. En dat weet Luc uiteraard, na maar liefst 37 jaar ervaring. “Vroeger gebeurde het wel vaker dat patiënten pralines of koekjes meebrachten om ons te bedanken. Zeker de laatste tijd zien we dat nog zelden. Tegelijk krijgt iedereen graag eens een bedankje of een schouderklopje. Daarom vond ik het een zeer kleine moeite om het team te bedanken voor de goede zorgen.”
Capabele professionals
Je hebt het Chirurgisch Dagziekenhuis eens kunnen bekijken vanuit de ogen van een patiënt. Wat is je daar vooral van bijgebleven?
Luc: “Als verpleegkundige weet ik dat er wel wat administratie bij onze job komt kijken. Daarom verbaasde het mij dat ik daar als patiënt niets van heb gemerkt. Bij het Chirurgisch Dagziekenhuis focussen ze echt op zorg geven voor hun patiënten. Nadat ik van de operatie terugkwam, vroegen ze mij bijvoorbeeld of ik niet teveel pijn had. Ze vroegen of ze iets konden betekenen. Daar maken ze tijd voor. En zo hoort het ook. Wij zouden zoveel mogelijk aan het bed bij onze patiënten moeten zijn.”
Valt dat mee, patiënt zijn bij je collega’s?
“Ja, dat gaf mij een heel veilig gevoel. Ik kwam in een veilige omgeving terecht waar ik iedereen ken. Ik wist al op voorhand dat het allemaal zeer capabele professionals zijn. De beroepsernst is hier groot. Ik heb ook het volledige vertrouwen in het team, van de anesthesist en de chirurg tot het personeel rondom me. Ik ben wel blij dat ik met alle collega’s goed overweg kan.” (lacht)
Hartje met pijltje door
Je was niet bang dat je collega’s iets grappigs zouden uithalen terwijl je sliep?
“Nee, nee… gelukkig hebben ze dat niet gedaan.” (lacht) “Het is ooit al weleens gebeurd bij anderen, maar dat doen we maar heel zelden. Het zijn ook altijd hele onschuldige grapjes. En we doen het alleen als we weten dat de collega’s er nadien mee gaan kunnen lachen. Dan tekenen we iets grappigs op hun arm. Bijvoorbeeld een hartje met een pijltje door. We hebben ook al eens een grote Anderlecht-supporter op de tafel gehad. Op zijn arm hebben we FCB geschreven, Club Brugge.” (lacht)
Jij hebt dus zelf ook al collega’s op de operatietafel gehad?
“Dat gebeurt regelmatig, ja. Vroeger deden we veel gynaecologische ingrepen. Dan gebeurde het wel vaker dat we vrouwelijke collega’s moesten opereren. We zorgden er altijd voor dat er dan enkel vrouwen in de zaal waren. Dat regelden we onder ons. Ook al zouden die collega’s geen bezwaar hebben gehad als er toch mannen bij waren geweest. Uiteindelijk weten ze wel dat ze altijd goed behandeld worden.”
Meer over het Operatiekwartier:
- Verpleegkundige Christof combineert Operatiekwartier met ballonvaren
