“Nog niet vaak in mijn leven zo aangemoedigd geweest”

Afgelopen februari kreeg Paul (78) een septische shock door een galblaasontsteking. Hij werd opgenomen op Spoed, lag in coma op Intensieve Zorgen en herstelde verder op de verblijfsafdeling Gastro-enterologie. Na meer dan twee maanden kan hij weer wandelen. Dankbaar zet hij de stap naar huis. 

“Als zakenman heb ik een hele drukke periode gehad”, vertelt Paul. “Ik ging van de ene beurs naar de andere, van Parijs naar Frankfurt en Nuerenberg. Op een gegeven moment heeft mijn lichaam gezegd dat het genoeg was. Ik had een galblaasontsteking, maar door oververmoeidheid voelde ik die niet.”

Op 18 februari liep het helemaal mis. “Thuis heb ik in mijn slaap een septische shock gekregen. Gelukkig had mijn vrouw door dat er iets niet klopte. Zij heeft de 112 gebeld. In de ambulance hebben ze de eerste zorgen toegediend. Die heeft drie kwartier voor de deur gestaan. Gelukkig hebben ze meteen goed ingeschat hoe ernstig het was. Half dood ben ik op Spoed toegekomen.”

Kracht gegeven

Van Spoed ging Paul naar Intensieve Zorgen, waar hij 14 dagen in coma lag. “Van die eerste twee weken weet ik niets meer. Daarna hebben ze me stilaan laten ontwaken. In de derde week begon ik te beseffen waar ik was en wat er was gebeurd. Dat was heftig. Ik ben door het oog van de naald gekropen. Op mijn slechtste moment hebben ze me mentaal enorm gesteund. Daar zal ik hen altijd dankbaar om blijven. Wel tien keer hebben ze gezegd hoe sterk ik ben, dat ik erdoor zou komen, dat ik een vechter ben.”

“Elke dag hebben ze me de moed gegeven om het de volgende dag nog beter te doen. En dat deed echt iedereen. Zelfs nu nog. Ik ben nog niet vaak in mijn leven zo aangemoedigd geweest. Die morele steun is even belangrijk als de fysieke verzorging. Het heeft me de kracht gegeven om door te blijven gaan. Ook mijn vrouw en familie hebben me enorm gesteund. Daar ben ik heel dankbaar voor.”

Net als op hotel

Op 17 maart werd Paul naar de verblijfsafdeling Gastro-enterologie (Inwendige 4) gebracht. “Vanaf de dag dat ik terug bij bewustzijn was, ben ik geweldig goed verzorgd. Het was pico bello. In het begin hebben ze me als een baby moeten verzorgen, want ik kon niets meer. Ik kon zelfs geen glas water vastnemen. Ik kon met moeite mijn ogen en mond openen of met mijn hand tot aan mijn neus. Overal had ik hulp bij nodig.”

"Ze hebben me op een voldoende hoog niveau gebracht
zodat ik thuis verder kan revalideren."

“Ondanks dat ik hen zo vaak heb moeten lastigvallen, zijn ze me toch altijd met evenveel inzet en vriendelijkheid komen helpen. Elke keer hebben ze me gevraagd of ik nog iets nodig had. Een extra deken? Extra koffie? Alle logistiek assistenten die ik heb gezien, zijn toppers. Altijd vroegen ze me of ze nog iets konden doen. De service, het eten en drinken, de sfeer… dat is net als op hotel. Je kan moeilijk meer verlangen hé.”

“…Al moet je hier natuurlijk harder werken dan op hotel”, lacht Paul. “Van in het begin heb ik alles gedaan wat ze me hebben gevraagd. Daardoor kan ik nu onder andere rond mijn bed stappen. Al heb ik sommige dingen nog niet onder de knie.” 

Bij zijn revalidatie kreeg Paul hulp van kinesist Filip en ergotherapeute Zoë. “Ik ben hen zo dankbaar voor hun inzet en fysieke hulp. Ze zijn er echt voor me geweest. Ze hebben me op een voldoende hoog niveau gebracht zodat ik thuis verder kan revalideren. Ik wist trouwens niet dat ze dat konden, iemand die zich niet meer kan behelpen zo oplappen dat hij met een rollator naar huis kan wandelen. Daar heb ik heel veel bewondering voor.”

Privéconcert

Daarvoor is Paul uiteraard ook de artsen van De Gastrogroep dankbaar. “Ze hebben dat echt heel goed gedaan. Ze hebben de kunst begrepen van je toestand duidelijk te omschrijven. Ze hebben me bijvoorbeeld altijd gezegd wat er was verbeterd en wat ze nog gingen proberen. Toen ik plots buikloop had, vroeg ik mij af of ik iets verkeerds had gedaan. De dokter heeft toen uitgelegd wat er waarschijnlijk was gebeurd. Dat kunnen begrijpen, stelde me gerust.”

"Ze zijn stuk voor stuk fantastisch en werken goed samen."

“Het verwonderde me dat ze niet gewoon de handelingen doen die ze moeten doen en vertrekken. Ze laten altijd nog een idee of een aanmoediging achter. Of ze vragen bijvoorbeeld eens naar je familie. Van een verpleegkundige heb ik zelfs een privéconcert gehad. Ze kende het liedje op tv en zong mee. Ze had talent. Aan die kleine dingen merk je dat de sfeer goed zit. Als het ’s avonds rustig was, heb ik een paar keer voor hen voorgelezen uit mijn boek. We hebben dus een gezellige tijd gehad”, vertelt Paul met blinkende oogjes.

“Wat ik heb gezegd, geldt trouwens voor de hele groep. In dit team zitten allemaal mensen van hetzelfde niveau. Dat merk je. Ze zijn stuk voor stuk fantastisch en werken goed samen. Als er een probleem is, roepen ze er iemand bij en denken ze samen na over de oplossing. Ze zijn goed op elkaar afgestemd en vullen elkaar aan. Dat heb ik elke dag ondervonden.”

Wil jij bijdragen aan mooie herstelverhalen zoals dat van Paul? Gastro-enterologie zoekt nog een verpleegkundige. Bekijk de vacature.

Gerelateerd nieuws:
- Verpleegkundige Kim werkt bij Gastro-enterologie: “Meteen deel van het team”
- Gunther vecht tegen darmkanker: “Zo goed ontzorgd en gerustgesteld”
- Lore straalt na transitie: “Het was een enorme opluchting”